Αφιερώνεται επίσης στους λάτρες της Ελληνικής Παράδοσης και Τέχνης, σε όσους επιμένουν να βαστούν γερά τα ήθη και τα έθιμα, τις μνήμες και τα μνημεία του λαού μας, κόντρα στους καιρούς της λησμονιάς, της ξενομανίας και των αρχαιολογικών καταστροφών.
Έχουμε την ανυπέρβλητη τύχη (που συνάμα αποτελεί και την μεγαλύτερή μας «κατάρα») να ανήκουμε σε ένα λαό, οι πρόγονοι του οποίου, πολλές φορές στο παρελθόν, υπήρξαν Φωτοδότες και Μεταλαμπαδευτές σπουδαίων επιτευγμάτων του ανθρώπινου νου, Εκπολιτιστές και Εξανθρωπιστές μιας ανθρωπότητας πηγμένης επί πολλούς αιώνες στο σκοτάδι του πρωτογονισμού –και αυτό το λέμε με βαθύτατο αίσθημα ευθύνης, μακρυά από εθνικισμούς και προγονοπληξίες.
Ο λαός αυτός σήμερα, ο άλλοτε φωτεινός και ένδοξος λαός των Ελλήνων, βιώνει σήμερα την πιο τραγική παρακμή του, καθιστάμενος ένας θλιβερός παρίας και χυδαίος μιμητής κάθε «πολιτιστικού» σκουπιδιού έρχεται απ’ την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Με ελάχιστη έως μηδαμινή επίγνωση του παρελθόντος του, ο λαός αυτός, ο τόσο μεθυσμένος από τα εξ Εσπερίας παραισθησιογόνα (και με έναν αντιφατικό «σωβινιστικό» ναρκισσισμό που εμπεριέχει αμάθεια και α-παιδεία), γαντζωμένος στην ουρά ενός ξενόδουλου κράτους-κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του εαυτού του, βεβηλώνει καθημερινά τη γη όπου παρασιτεί. Καταστρέφει –ηθελημένα ή αθέλητα- όλα αυτά για τα οποία θα έπρεπε να είναι αληθινά Υπερήφανος: τη Φύση και τα ιστορικά μνημεία, που αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της εθνικής μας ιδιοσυστασίας.
Οι πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές που ξέσπασαν το καλοκαίρι του 2007 σε όλη την Ελλάδα απέδειξαν πόσο ανίκανος είναι αυτός ο λαός και αυτό το κράτος για να διαφυλάξουν ό,τι απέμεινε για να μας θυμίζει την Ομορφιά που γέννησε αυτός ο τόπος.
Η σημερινή Αττική, ιδίως το λεκανοπέδιο της Αθήνας, λίγα θυμίζει από εκείνη την εποχή που γέννησε το Κάλλος, τον Πολιτισμό και τη Δημοκρατία. Τα δάση κάηκαν, οι λόφοι σκάφτηκαν, οι πηγές και τα ποτάμια στέρεψαν, τα φρούρια γκρεμίστηκαν και οι ναοί ερήμωσαν.
Οι άνθρωποι έμειναν, οι θεοί όμως έφυγαν.
Η Δήμητρα δεν λατρεύεται, η Νέμεση δεν τιμωρεί, ο Απόλλων δε φωτίζει, η Αθηνά δε νουθετεί.
Έμειναν μόνο ερείπια να παλεύουν με τους ανέμους και τους αιώνες, διάσπαρτα μνημεία που επιμένουν να μας θυμίζουν τι σημαίνει κάλλος και αρμονία, σεβασμός στη φύση που τα περιβάλλει.
Έμειναν ακόμα τόποι και τοπία που ξεγλίστρησαν από την επέλαση των ανθρώπων. Φως, ακρογιάλια και κύματα, άνεμοι και αρώματα.
Στους περιπάτους αυτούς που θα κάνουμε στην Αττική, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα, θα περιπλανηθούμε μαζί για να χαρούμε ό,τι ζει σήμερα και θα προσπαθήσουμε να φανταστούμε τους γνωστούς και άγνωστους κόσμους της ελληνικής γης, όπως κάποτε ζούσαν.
O διαχειριστής του blog
ΥΑΚΙΝΘΟΣ Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου